Abortus in Nepal

Vanochtend in de AWID-newsletter mijn mailbox het volgende bericht: "Nepal government directed to make abortion accessible"
Het trok mijn aandacht omdat ik in juni in Nepal ben geweest (zie blog, blog en blog. Ik had toen uit de bibliotheek een boekje uit de landenreeks gehaald: Nepal : mensen, politiek, economie, cultuur, milieu. Het was een boekje uit 2001 dacht ik. Daarin stond vermeld dat in Nepal veel tienermeisjes jarenlang (tot levenslang aan toe meen ik me te herinneren) in de gevangenis zaten omdat ze een illegale abortus hadden laten uitvoeren. Gelukkig leerde ik in aangekomen in Nepal dat abortus inmiddels legaal was geworden, in ieder geval officieel. Zo erg als in het boekje was het in ieder geval niet meer, maar een veilige abortus was nog lang niet voor alle vrouwen (en meisjes) binnen bereik gekomen. Onder andere omdat artsen en ziekenhuizen het niet willen doen (of alleen voor veel geld), of omdat de (schoon)familie weigert in te stemmen. Het recht bestond op papier, maar voor veel vrouwen bleef het daarbij.

Een moedige vrouw heeft vervolgens samen met een aantal organisaties een proces gevoerd. In mei 2009 oordeelde het Supreme Court van Nepal dat de regering er voor moet zorgen dat abortus (ook) daadwerkelijk toegankelijk wordt voor arme vrouwen en voor vrouwen op het platteland. Een mooie uitspraak, die bevestigt dat het bij (mensen)rechten om meer gaat dan dat je het op papier allemaal goed regelt: mensen moeten ook in de praktijk gebruik kunnen maken van hun rechten.
Nu is het natuurlijk de vraag of de regering -die het vooral druk heeft met interne politieke twisten en aan regeren nauwelijks toekomt - ook uitvoering gaat geven aan de uitspraak van het hooggerechtshof, maar de eerste stap is gezet, en meer procedures zullen volgen, lijkt me.

Bij het lezen van dit soort berichten weet ik weer waarvoor ik mij als jurist inzet voor vrouwenrechten. Het maakt voor mij duidelijk dat je met de inzet van het recht en het rechtssysteem stappen kunt zetten om de positie van mensen - in mijn geval veelal vrouwen - daadwerkelijk te verbeteren.
Ook laten dit soort uitspraken zien dat een rechtenbenadering de mogelijkheid biedt, nee zelfs de verplichting in zich draagt, om uit te stijgen boven religieus-morele opvattingen die de politiek in veel landen momenteel beheersen. Een goed voorbeeld daarvan is de recente uitspraak van het Supreme Court in India over homoseksualiteit. Ik schreef daarover toen dat veel westerse landen nog wat van die uitspraak kunnen leren. En dat geldt zeker ook voor deze Nepalese uitspraak over abortus.

Field trip

During the last days of our stay in Nepal, the internet conection was not doing so well. At least not on my computer. And because I am back to business as usual by now, I will not blog further about eveything we did after 16 June. But the experiences on the fieldtrip on 17 June I really want to share.

It was hot and exhausting, our field trip.
But it was also very interesting.
We left at 7, in a decorated bus, because Marije had her birthday.
It took us more than 4 hours to drive from Godavari through Kathmandu to Dading, a town (and district) North-West of Kathmandu. When we arrived, we were welcomed by a group of about 20 Nepali women who belonged to the Women’s Rights Defenders Network in Dading (the district). Board members, volunteers and survivors: victims of domestic violence who had taken the difficult decision to come forward and report the violence.

The women told us about their difficult work in a rural area of Nepal, with is strong patriarch traditions of arranged marriages, dowry and total dependency of women (first to their own family, after marriage to their in-laws). But even within a few years they achieved things. Before the police was very reluctant to take any case of domestic violence seriously. Most victims were send home. After a while, cases in which victims were supported by the WRHD-Network were taken up, and nowadays the polices sometimes even calls the Network to support a victim that has come to the police by herself.
But there is a long way to go. And the women who work in the Network are not safe. We were told the story of Laxmi Bohara, who was murdered on 7 June 2008 by her husband and mother in law who objected the human rights work that she was engaged in fighting for women's rights. ut we were also told how how women’s groups had fought to and eventually succeeded in getting the killer sentenced. (more information).
Also the survivors told their heart breaking stories. About being locked up in a house where the water came in. About being send back to your abusing husband by your own family which refused to ‘have you back’. But also about empowering by education, and the solidarity of other women. And I hope that our visit to them was helpful for that as well. To show them our solidarity, to make their stories listened to. To give them a small amount as financial support. I wished we could do more to support them. Not to take things over that is: they are strong women, and very well capable of organising themselves, set their own agenda and empower themselves and the Nepali women.

After a lunch in Dang we went back by bus. It was still very hot, and the trip took us again hours (although only 2 ½ ).

At five we arrived at the office of the UN Commissioner on Human Rights in Nepal, where we spoke with two representatives. They informed u about the situation of women in Nepal, and the various forms of Violence Against Women which are prevalent in the country. The UNCHR is working quite hard on the issue, with conferences, discussions with government, cooperation with NGOs and training of state officials and police officers in various districts of Nepal. They were also interested in the tool we are developing.

Both visits together provided a rather good (although far from complete) picture of domestic violence in the country. Afterwards, we were all very tired, and very impressed.

tempel

This morning we woke up early, and set off at 8 for a walk to a tempel. We were a great view for the inhabitants of Godavari: more than ten women of different heights, colour and clothes walking up the hill with al kinds of umbrellas (against the sun).
We passed a workplace where thre men were making beautiful cupperplates; a school with a quotation of Nelson mandela, some beutiful houses and we saw a big golden buddha on the opposite ill. The tempel was beautiful.
I just give some pictures (not of high quality, but just for the impression).






After the walk we did a lot of hard working and thinking, especially on the topic of how to ask the right questions on identifying the focus of the assessment the user of the instrment wants to do.

Now it's almost time for dinner.
Maybe a quick swim first.

Tuesday 16 June, 19.00 hr nepali time (time difference of 3.45 hr; strange but true).