Afghanistan en de partij

In één ding had Jolande Sap gisteren in het debat over de politiemissie naar Kunduz ontegenzeglijk gelijk: er is geen simpel nee, en er is geen simpel ja.
Zelf denk ik dat ik alles afwegende toch op een Nee zou zijn uitgekomen. De inbedding in de NAVO-strategie en het meesturen van de F16's maken dat het een militaire, of in ieder geval militair ingekaderde missie blijft.
Maar ik kan heel ver meegaan in de argumenten om uiteindelijk voor de missie te stemmen. Met de toezeggingen die GroenLinks heeft afgedwongen is er de kans een verschil te maken. Door er aan bij te dragen dat politiemensen leren lezen en schrijven; dat er aandacht wordt besteed aan mensenrechten en het tegengaan van corruptie; dat er trainingen worden gegeven door politiemensen in plaats van door militairen.

Op de oorspronkelijke plannen voor de missie was er misschien een gemakkelijk nee geweest; op de plannen zoals die er nu liggen is dat er - mede gezien het verkiezingsprogramma van GroenLinks - niet. Ik heb respect voor de fractie die een gewetensvolle afweging heeft gemaakt. Ik heb er ook respect voor dat er daarbij ruimte was voor een afwijkend standpunt voor Ineke van Gent; en vanzelfsprekend heb ik respect voor dat afwijkende standpunt (zoals gezegd, ik kom alles afwegende nog steeds tot een Nee).

Ik vind het dan ook erg jammer en onterecht dat er nu binnen de partij zoveel ophef ontstaat over de gemaakte keuze, en over het partijleiderschap van Jolande Sap. Inhoudelijk debat: prima; niets liever, en we hebben laten zien dat we dat doen binnen GroenLinks. Elkaar uitmaken voor rechts en machtswellustig vind ik echter volstrekt onterecht.
Het is niet het afgewogen oordeel over de politiemissie naar Kunduz dat de partij het meeste schaadt, maar de interne polarisatie die hierover nu aan het ontstaan is.