Een droom en een kadernota

Vorig jaar juli hadden we fractieweekend met de toen verse fractie van GroenLinks Amsterdam-West. Alle fractieleden formuleerden hun droom: wat wil je bereiken in de komende periode?
Mijn droom was om te komen tot een wezenlijk andere aanpak van 'welzijn' in het stadsdeel. Een aanpak waarbij niet de grote welzijnsorganisaties bepalen wat er gebeurt, maar bewoners en hun organisaties aangeven wat ze nodig hebben, en zelf de ruimte hebben om activiteiten te organiseren. Waarin het beheer en de verhuur van buurthuizen is losgekoppeld van het aanbieden van activiteiten, zodat er geen 'perverse prikkel' meer is om de ruimtes vooral voor eigen activiteiten te gebruiken. Waarin bewoners en organisaties worden gestimuleerd en ondersteund.
Gelukkig had de GroenLinks portefeuillehouder Hetty Welschen dezelfde droom. Samen hebben we er over gebrainstormd hoe we deze droom zouden kunnen verwezenlijken. Waar te beginnen, hoe om te gaan met weerstand,.... En daarna is Hetty aan de slag gegaan. Heel hard aan de slag gegaan, samen met haar ambtenaren, met de welzijnsorganisaties, vrijwilligersorganisaties en bewonersgroepen. Met als resultaat dat er nu een breed gedragen Kadernota Vernieuwing Welzijn in West ligt. Met daarin opgenomen de uitgangspunten zoals we destijds tijdens het fractieweekend al verwoordden, naast de afspraken die in het coalitieakkoord waren gemaakt. Gisteravond is de kadernota met algemene stemmen aangenomen door de Stadsdeelraad Amsterdam West.
Is de droom hiermee uitgekomen? Nee, want de kadernota is maar papier, en de praktijk is weerbarstig. Maar de eerste stap is gezet, en gedeelde en breed gedragen uitgangspunten zijn essentieel voor het kunnen zetten van de volgende stappen. Het is nu weer aan Hetty om de verwezenlijking van de droom verder in te vullen.
En het mag zo zijn dat tussen droom en daad wetten in de weg staan en praktische bezwaren; ik heb er alle vertrouwen in dat alle betrokkenen in stadsdeel West deze barrières weten te slechten. Want waar een wil is, is een weg. En de wil is er; dat is gisteravond weer gebleken.

Een nieuwe blik?

Toen ik net als deelraadslid was gekozen kreeg ik van een van de welzijnsinstellingen die in het stadsdeel actief zijn een felicitatiebrief. Aardig natuurlijk. Maar natuurlijk niet alleen maar aardig; de brief ademde ook iets van een wit voetje halen. Niet onbegrijpelijk in het kader van de fusie en de aanstaande bezuinigingen.
Verder nooit meer aan gedacht. Tot gisteravond. Toen werd er aangebeld, en stonden er twee medewerkers van dezelfde welzijnsorganisatie op de stoep om mij een kadootje aan te bieden. Nadat ze mij verzekerd hadden dat het geen geldelijke waarde had, heb ik het maar aangenomen. Het was een blikje met daarop de tekst 'een nieuwe blik'. En iets er in. Iets lichts, kleins en zachts. Maar deze keer is mijn primaire reactie niet: wat leuk, wat aardig. Maar eerder: wat een uitslovers, wat willen ze van me, en: wat kost dat wel niet om twee medewerkers in de avonduren bij alle 29 deelraadsleden te laten aanbellen? Wordt daar subsidiegeld an besteed? wat had daarvoor anders gedaan kunnen worden?
Ik verwacht van een welzijnsorganisatie dat ze hun kwaliteiten laten zien door hun activiteiten. En die mogen ze mij als raadslid best laten zien om zichzelf te profileren, of te promoten.
Maar ik ben niet onder de indruk van een welzijnsorganisatie die zich profileert met verder inhoudsloze felicitatiebrieven en onzinnige kadootjes, zonder enige verwijzing naar inhoudelijke activiteiten.
Ik ben erg voor een andere blik, in ieder geval bij deze welzijnsorganisatie.

Overigens heb ik het blik nog niet open gemaakt.
Ik weet ook niet of ik dat wel ga doen.