Van mensen die mij voor hun karretje willen spannen wordt ik recalcitrant. Van organisaties die hetzelfde doen nog recalcitranter.
In de afgelopen weken heb ik me regelmatig geergerd aan de stelligheid en de felheid waarmee de FNV de verhoging van de AOW-leeftijd afwees. Ik denk dat we er niet aan ontkomen de AOW leeftijd te verhogen, en de huidige crisis lijkt me een goed moment om de stap te zetten. Wat mij betreft moet het overigens wel een gedifferentieerde verhoging zijn: gerelateerd aan arbeidsduur en misschien ook wel aan levensverwachting. Wat mij betreft werken hoogopgeleiden dus langer door dan lager opgeleiden en mensen die fysiek zwaar werk doen (en die niet kunnen omschakelen naar ander werk).
Maar vasthouden aan 65 jaar vind ik te simpel.
Met de rest van de inzet van de FNV in het crisis-debat kan ik het grotendeels eens zijn. Wat zou betekenen dat het nog een lastige keus zou zijn of ik voor of tegen zou gaan stemmen in het FNV-referendum.
Maar dan komen het karretje en het spannen om de hoek kijken.
Het referendum formulier wat ik vandaag in de bus kreeg:
'Nee' tegen de ze afspraken betekent een vrijbrief voor het kabinet om zijn gang te gaan. 'Nee' betekent een verdieping van de crisis, meer werkloosheid en aantasting van de koopkracht.
Zo'n suggestieve vraagstelling kom je toch zelden tegen.
Stemmingmakerij lijkt me een goed woord.
Ik snap ook wel dat je als vakbond actie wilt voeren, en mensen wilt oproepen om je daarin te steunen. Maar doe dat dan. En gebruik daarvoor niet het instrument referendum, wat mij er toch voor bedoeld lijkt om te weten te komen wat je leden ervan denken. En dat kom je op deze manier nooit te weten. Want wie durft er met een dergelijke suggestieve vraagstelling nog 'Nee' te stemmen?
Ik dus.
Omdat ik er recalcitrant van wordt wanneer ik voor een karretje wordt gespannen.
